Van kerk naar huis is slechts vijfhonderd meter. Een afstand waar Poetin toch drie dagen over heeft gedaan. Een waargebeurd verhaal over kerkbezoek, geloof en twijfel.

In de kerk doe ik eens in de zes weken het 'kindermoment'. Enige dagen van tevoren krijg ik de preek van de dominee. Een deel van de preek (het thema, de boodschap of een onderdeel) leg ik dan in de dienst voor de kinderen uit. De ene keer door hen vragen te stellen, een volgende keer door een verhaal te vertellen met dezelfde boodschap en weer een andere keer door iets mee te nemen.

Afgelopen zondag ging het over Thomas en over twijfel. Ik vond het lastig om dat aan kinderen over te brengen, want kennen kinderen wel geloofstwijfel? Daarom heb ik het gehad over een ander deel van het verhaal van Thomas: niet zien en toch geloven. En daar komt Poetin in beeld.

Ik had, met hulp van een huisgenoot, onze kat meegenomen. In een doos, onzichtbaar voor de mensen in de kerk. Ik zei dat ook tegen de kinderen: 'In deze doos zit een kat. Wie gelooft dat?' Een aantal kinderen stak hun vinger op. 'En wie gelooft dat niet? Wie denkt: een kat in de kerk, dat kan niet! Dat geloof ik niet!' Ongeveer evenveel vingers van andere kinderen. Toen heb ik een inmiddels luid jammerende Poetin uit de doos gehaald en heb de vergelijking met Thomas gemaakt.

Poetin weer terug in de doos stoppen was geen optie. Ik liep dus even de kerk uit en liet haar daar los. Katten vinden immers altijd de weg terug? Die vijfhonderd meter zouden voor haar geen probleem zijn. Toen ik haar losliet, schoot ze meteen weg - de verkeerde kant uit. Toen twijfelde ik al of het wel verstandig was.

Helemaal toen ik na de kerk weer thuiskwam en daar nog geen spoor van Poetin was. Vinden katten echt de weg terug? Ik betwijfelde het. Eerst zien, dan geloven... Een zoektocht rond het inmiddels verlaten kerkgebouw leverde ook niets op.

Het werden drie dagen vol angst en onzekerheid. Met ergens nog wel de hoop dat ze opeens weer op zou kunnen dagen. En aldus geschiedde! Vanochtend kwam ze aangerend toen onze buitendeur openging. En hoewel we meteen geloofden dat zij het echt was, in levende lijve, hebben we haar toch wat te eten gegeven.

Van kerk naar huis is slechts vijfhonderd meter. Toch is de kerk niet aan Poetin besteed. Zij mag voortaan op zondagochtend lekker blijven slapen!

Jarenlang was het koud geweest op de Noordpool. Bitterkoud. Alleen de dappere avonturiers waagden zich op de helwitte vlakte, waar slechts één alleenheerser was: de ijsbeer. Dit imposante beest, het grootste landroofdier, voelde zich er als een vis in het water. Hij voelde zich machtig en sterk en was er thuis.

 

Wat ging er mis? De ijsbeer verbleef nog steeds op de Noordpool, maar overwoog een vertrek. Was het de gebrekkige verbinding met rest van de wereld? Maakten de andere dieren 's ochtends teveel herrie tijdens hun schranspartijen? Of was de huurprijs die hij aan de grote verschrikkelijke sneeuwman moest betalen te hoog?

 

De ijsbeer ging op zoek naar een andere plek om te leven. Een leven zonder sigaartjes bij de plas, zonder Riskante avonden vol strijd, zonder gloedvolle nachten bij de vuurkorf. Wat de ijsbeer echter  niet besefte, is dat een ijsbeer niet kan overleven buiten de Noordpool. Een ijsbeer heeft de kou, de ontbering, de strijd met de Yeti en de onrust van andere dieren nodig. Buiten de Noordpool is de ijsbeer geen ijsbeer meer. Misschien blijft er een gewone beer over, maar zelfs dat is nog maar de vraag...

 

Maar het is niet te laat. Deze dreigende natuurramp kan voorkomen worden. Red de ijsbeer! Stuur vandaag nog een mail, waarin je de ijsbeer overhaalt om te blijven! Want een ijsbeer die geen ijsbeer genoemd wordt, dat kan toch niet?!

 

IJsbeer moet blijven!